Śledząc nasze podróże na pewno zauważyliście naszą nieukrywaną skłonność do winogron i ich pochodnych. Odwiedzając różne miejsca na świecie zawsze staramy się zajrzeć do tamtejszych winnic, skosztować i dowiedzieć się więcej o lokalnych winach. Skąd to się bierze? Jak to się dzieje? Okazuje się, że musi być to jakaś miłość rodzinna, bo niecały rok temu w kręgu naszych najbliższych osób powstał pomysł na założenie rodzinnej winnicy. Nie mogliśmy się nie przyłączyć. Karkołomne przedsięwzięcie? Może trochę, bo klimat północno-wschodniej Polski nie wydaje się na pierwszy rzut oka najbardziej sprzyjający wzrostowi winorośli. Lata owszem bywają całkiem gorące (ten tekst powstaje właśnie, gdy za oknem temperatura sięga 34 stopni, a w środku niewielu mniej), a z kolei zimą termometr pokazuje podobne wartości, tyle że poniżej zera. Czy w takich warunkach winorośl ma w ogóle szansę nie tylko przetrwać, ale i wydać dobre owoce? 

Analiza tematu pokazała, że jakaś szansa na sukces istnieje, niech choćby świadczy o tym fakt, że Polska ma już swoje tradycje winiarskie, które sięgają X wieku, kiedy to wino na terenach kraju było produkowane głównie na potrzeby obrzędowe świeżo przyjętego chrześcijaństwa. Od tego czasu do dnia dzisiejszego uprawa winorośli występowała na naszych terenach z różnym natężeniem. Dziś w Polsce powstają pojedyncze winnice, na dużo większą skalę niż nasza, a ich sukces świadczy o tym, że Polska nie jest wcale, jakby się z pozoru mogło wydawać, stracona, jeżeli chodzi o uprawę winorośli. Czy jednak takie przesłanki pozwalają w ogóle przypuszczać, że gdzieś na obrzeżach Puszczy Knyszyńskiej, w północno-wschodnim rejonie naszego kraju, naszym lokalnym biegunie zimna można wyhodować dobrą winorośl? Ryzyko zostało podjęte, sadzonki zakupione i wysadzone do ziemi.

Zanim jednak na dobre winnica powstała, zyskała już swoje imię. Na pewno domyślacie się jakie. Czy w ogóle mogłoby być to inne imię niż Aleksandra? Nie wydaje nam się, także pozwólcie nam przedstawić WINNICA ALEKSANDRA:

Nie tylko nazwa i miłość do winogron, ale nawet czysta ciekawość kazały nam wziąć udział w tym projekcie i obserwować pnące się ku słońcu pędy winorośli. Oczywiście oprócz polskich tradycji winnych i wielkich nadziei na sukces na ostateczną decyzję o założeniu winnicy wpływ miały merytoryczne konsultacje ze specjalistami z branży. Sadzonki przyjechały z Jasła i już parę miesięcy temu, dokładnie 18 kwietnia, zostały zapoznane z krynecką ziemią. W tym dniu doświadczyliśmy nawet jednych z ostatnich w tym roku opadów śniegu, ale widać, że szczepy Seyval Blanc, Swenson red, Leon Millot, Marechal Foch i Prairie Star musiały dobrze poczuć się w tych rejonach, bo wszystkie przyjęły się i do tej pory wyrosły na ponad 80 cm. To mniej więcej tak, jak Ola! Ciekawe, czy będą równo rosnąć razem? Na początku ledwo wystające z ziemi witki nie pozwalały mieć żadnych przypuszczeń, ale z biegiem czasu kiełkując ponad usypane wokół nich kopczyki ziemi, okręcając się wokół tyczek i pnąc w stronę słońca dały nadzieję na uzyskanie dorodnej plantacji.

Wybrane odmiany pochodzą z grupy winorośli specjalnie przeznaczonych na wino. Seyval Blanc to odmiana jasnych, późnych winogron, odpornych na mrozy do -26 stopni, Svenson Red to wczesna odmiana, odporna na na mrozy do -30 stopni, Leon Millot to ciemna, średnio wczesna odmiana wytrzymujaca maksymalnie -28 stopni, Marechal Foch to ciemna odmiana, średnio wczesna odporna do -30 stopni a Prairie Star jasna, wcześnie owocująca i chyba najbardziej mrozoodporna ze wszystkich, bo tolerująca mrozy do -35 stopni. Jak widzicie niskie temperatury nie są winogronom takie straszne, jednak nie obejdzie się bez trzymania kciuków za kolejne kilka zim, aby temperatury nie spadły zbyt nisko, co ostatnio w naszym regionie niestety się zdarzało.

Pierwsze zbiory przewidywane są nie wcześniej niż za 2 – 3 lata, a dzięki dbałości w pielęgnacji winorośli, jaką widzieliście na zdjęciach powyżej, nie ma możliwości, aby się nie udały i owoce nie były dorodne i pełne smaku. W końcu na jakość ich owoców nie do końca składa się wyłącznie słońce, mikroelementy pozyskane z gleby, czy umiejętne nawożenie i podlewanie, ale też zaangażowanie i serce włożone w pielęgnację. Tak zaangażowana, a za razem urocza obsługa musi przynieść rezultaty w ponadprzeciętnych się owocach, które przerodzą się kiedyś w niesamowite wina. Do tego czasu będziemy relacjonować Wam kolejne etapy w życiu winnicy. Towarzyszcie nam w oczekiwaniu na owoce!

Pozdrawiamy Winnicę Golesz, z której pochodzą sadzonki! Mamy nadzieję, że trzymacie kciuki za nasz sukces.

After succesfull trip to Lithuania we were anxious waiting for next chance of going out from home. It was hot summer and we were dreaming about an escape from the city. When the oportunity came for our weekend break we chose Mikolajki, a small town in Polish Masurian Lake District.

Masuria covers an area of 10 000 square kilometers with 2000 lakes connected by a system of canals. The region shape is a result of glaciers activity around 14,000 – 15,000 years ago. Today it gives wonderful possibilities for sailors bringing to the lakes thousands of tourists each year.

The idea of canals goes back to the mid of eighteenth century but todays shape of water connections was achieved in the mid of ninteenth century. System of waterways from Pisz to Wegorzewo includes 13 canals (today 11 in use) connecting Masurian lakes. That allows sailors for days of fun on the water and makes the Masurian waters full of boats from the very begining of May until the end of September.

Almost 4-thousand-people town Mikolajki is located at Mikolajskie and Talty lake. Thanks to such position it became a sailing capital of Poland. Local marina and the offer of hang out throughout whole summer attracts all sailors of Masurian lakes. This time the pleasure of sailing was not for us. We had to remain on the land and at least breathe the atmosphere of summer at the lake. Although local port offers an opportunity to get on the water for those like us as well. Passenger vessels take for the cruise accros the lake thousands of people each season.

Mikolajki offers accomodation for around 1500 people starting from many campsites (out of which Wagabunda deserves to be recommended) on luxury hotels ending. For our stay we chose a new  Mikolajki Hotel built in 2013 on Birds Island on Mikolajskie lake. This modern looking building at first sight doesn’t fit into that landscape but after getting used to that view we appreciated a good example of modern architecture in Mikolajki landscape.
[photosetgrid layout=”3″][/photosetgrid]
Hotel has an offer of spa and wellness zone. Beside the recreation pool with massages there is a paddling pool just perfect for the little ones – warm water, 0,4m deep. Of course we had those special diapers for swimming. It’s a great invention – in case anything happens they keep it tight and it’s easy to remove it from the swimming pool without contaminating whole water. Luckily we didn’t have to practice that and enjoyed swimming in a pool.
This time we asked for a baby cot for Ola. We received a travel cot, unfortunately without a floor, with a soft mattress that didn’t look like good place for a baby to sleep. But using some pillows we made it even and Ola could comfortably sleep in that sweet linen.

Girls’s early morning snack time surprised mom and Ola with a beautiful sunrise.

Mikolajki is also a good base to visit other interesting places in Masuria. This part of Poland has a very interesting history and some monuments whch survived until today let us meet the history. The beginnings of settlement in this area are dated to15 000 years back. Within an hour drive there are many interesting sights such as castles in Ryn, Reszel, Ketrzyn, Gizycko, monastery of Old Believers in Wojnowo or Wolf’s Lair, Hitler’s 1941-44 Eastern Front headquater.

But the best way to visit Masuria is a boat. Not only it allows to stop at interesting places but also lets enjoy the biggest treasure of Masuria – it’s unique nature. When Ola grows up a little we will surely be back on the water.